Sumarkveðja

 

Ó blessuð vertu sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðarvötnin blá.
Nú fossar lækir, unnir, ár
sér una við þitt gyllta hár.
Nú fellur heitur haddur þinn
um hvíta jökulinn.
 
Þú klæðir allt í gull og glans,
þú klæðir allar vonir manns,
og hvar sem tárin hvika á kinn,
þau kyssir geislinn þinn.
Þú fyllir dalinn fuglasöng,
nú finnast ekki dægrin löng,
og heim í sveitir sendirðu æ
úr suðri hlýjan blæ.
 
Þú frjóvgar, gleður, fræðir allt,
um fjöll og dali klæðir allt,
og gangirðu undir, gerist kald,
þá grætur þig líka allt.
Ó blessuð vertu, sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðarvötnin blá.